Fic Avengers : Avengers High School (9)

posted on 01 Jan 2013 17:55 by a100a100
สวัสดีปีใหม่ครับผม
วันนี้ปีใหม่พอดีเลย หลังสอบด้วย
แถมได้ดูฮอบบิทสักที ฟิคก็ปั่นต่อได้แล้ว (เฮ)
อ่านต่อกันเลยเถอะครับ
***************************************************************
Avengers High School
 
Rate : คงไม่เกิน PG-13 หรอก
  
Pairing : steve/tony  นอกนั้นคิดกันเอาเอง

                นี่เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังเล็กๆ เล็กแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน...เล็กเกินไปโทนี่ สตาร์กมองบ้านตรงหน้าอย่างหนักใจ...ใครจะอยู่ได้กันนะ...

                “คุณมองแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน” สตีฟถามระหว่างที่ล้วงหากุญแจบ้าน

                “เปล๊า! แค่คิดว่า...มันมีบ้านที่เล็กขนาดนี้ด้วยหรือไงกันนะ”

                “มีสิ ถ้าเผื่อว่าคุณรู้นะ มนุษย์อย่างเราๆไม่อยู่ในตึกสูงเสียดฟ้า ห้องเป็นร้อย ที่มีนามสกุลตัวเองติดอยู่บนตึกหรอกนะ”  แล้วสตีฟก็เปิดประตูบ้าน

                “นั่นสินะ ก็ฉันไม่ใช่คนทั่วไปนี่”   โทนี่ค่อยเดินตามเข้าไปก่อนจะมองไปรอบๆบ้าน...มันดูใหม่กว่าที่เขาคิดเยอะพอควรที่สำคัญกว่านั้น...มันดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

                “ห้องน้ำอยู่นี่ ชั้นล่าง ข้างบนมีอีกห้อง เข้าไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมจะหาเสื้อมาให้เปลี่ยน แล้วถอดเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไว้ในตระกร้านั่น กระเป๋าโยนไว้บนโซฟาก่อนก็ได้ เรื่องห้องนอนเดี๋ยวผมจัดการให้” ถ้าเป็นคนอื่นคงนั่งดีใจกรีดร้องจนสลบเพราะความน่ารักของสตีฟ แต่สำหรับโทนี่แล้วเขาเบ้ปากอย่างหงุดหงิดน้อยๆ แต่สุดท้ายก็ทำตามอย่างว่าง่าย...เพื่อโอกาสในการหาทางเอาคืน

 

 

 

 

 

                โทนี่ สตาร์กกำลังอาบน้ำ ส่วนสตีฟ โรเจอร์ก็กลับมานั่งบนโซฟาหลังจากจัดการกับเสื้อผ้า ห้องนอนแล้วก็กระเป๋ามอมแมมของโทนี่ที่ตอนนี้ถูกนำไปชำระล้างครั้งใหญ่ นับว่าโชคดีที่โรงเรียนหยุดต่อกันไปอีกสองวันเนื่องมาจากวันครบรอบก่อตั้งห้าสิบปีและการแสดงการกุศลของโรงเรียน

                แก้วกาแฟสองใบถูกวางอยู่บนโต๊ะกาแฟหน้าโซฟา ภายในแก้วบรรจุของเหลวที่เรียกว่านมอุ่นเอาไว้ เพราะสตีฟไม่ชอบกินกาแฟ ส่วนที่มีสองแก้วเพราะตอนนี้มีผู้อาศัยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง...เขาค่อยๆจิบนมอย่างช้าๆเพราะความร้อน และในหัวกำลังคิดว่าเย็นนี้จะทำอะไรทานดี ทันใดนั้น...

                “เฮ้! นายไม่มีสบู่เหลวเลยหรือไง!”  โทนี่พูดขึ้นเสียงดัง ทำให้สตีฟหันไปตามต้นเสียง...แล้วก็พ่นนมที่เพิ่งจิบเข้าไปออกมาเต็มที่

                “สกปรกจริงๆ..นายนี่” โทนี่พูดก่อนจะขมวดคิ้ว

                “คะ...คุณออกมาทำไมกันในสภาพแบบนั้น! รีบกลับเข้าห้องน้ำไปเลยนะ!” เมื่อๆได้สติสตีฟก็หันหน้าหนี ตอนนี้เขารู้สึกว่าหน้าเขาร้อนไปหมด ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่ามันแดงแน่ๆ...ซึ่งของมันก็แน่อยู่แล้วล่ะ เป็นใครไม่แดงบ้างกัน...

                “อะไรกัน~ ผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ” โทนี่พูดเสียงยียวนเมื่อเห็นท่าทางของสตีฟที่หลับตาปี๋ ราวกับเห็นร่างของสาวงามเปลือยแบบนั้น...เขาก็แค่เดินอกมาจากห้องน้ำในสภาพไม่ใส่อะไรเท่านั้นเอง

                “รีบกลับเข้าไปเลย! พื้นเปียกแล้วทำความสะอาดยาก! แล้วก็ผมไม่ใช้สบู่เหลว!” สตีฟตะโกนกลับไป ทั้งที่ยังหันหน้าหนี ใจเขาเต้นโครมคราม...เพราะเห็นไปเกือบๆหมดทั้งตัวแล้วนี่สิ…เขาเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมาอีก ทั้งที่ปกติก็อยู่กับเพื่อนแบบนี้จนชิน แต่พอเจอแบบนี้ทำไมเขาถึงไม่กล้ามองกันนะ...แล้วเสียงของบรูซดังขึ้นมาหลอกหลอนในหัวอีกครั้ง

                “คร้าบๆ” เมื่อเสียงประตูห้องน้ำดังขึ้นสตีฟก็หันหน้ากลับไป...ได้เวลาทำความสะอาดอีกแล้ว…

 

 

 

                โทนี่ออกมาอีกครั้งในเสื้อคอกลมสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ ซึ่งนั้นก็ทำให้สตีฟโล่งใจไปมากโข แล้วโทนี่ก็เริ่มออกอาการอยู่ไม่สุข โดยการเดินวนไปเวียนมารอบบ้าน แล้วก็มาเกาะแกะเขาที่กำลังลงมือทำอาหารเย็นในครัวเล็กๆ...ถ้าพูดกันตามจริงสตีฟก็คิดว่ามันก็ดู...น่ารักดี...แต่น่ารำคาญมากกว่า

                “ถ้าคุณจะกรุณา...ช่วยไปนั่งนิ่งๆอยู่บนโซฟาดูทีวีไปก่อนได้มั้ย” สตีฟพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดน้อยๆ เมื่อโทนี่เริ่มมาแตะโน่นนี่ในครัว

                “ไม่” เป็นคำตอบที่ชวนให้คนถามกระโดดเตะมาก

                “งั้นก็อยู่เฉยๆหน่อย ผมกำลังทำสตูว์ ถ้ามันไม่อร่อยผมโทษคุณ”

                “จ้าๆ” โทนี่รับปาก แต่ฟังๆดูก็รู้ว่ารับไปงั้นๆ เพราะมือของเขายังจิ้มเนื้อที่ถูกหั่นเล่นอยู่เลย...ก่อนจะเขี่ยผักที่สับไว้ แล้วก็คว้ามีดมาจับ เดินไปชะโงกดูในหม้อสตูว์อย่างสนใจ พอสตีฟถอยออกจากหม้อก็เข้าไปคนๆสตูว์ในหม้อเล่น จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็น เปิดเคาน์เตอร์และลิ้นชัก...

 

 

 

 

                สตีฟเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่ชวนโทนี่มาที่บ้าน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังลอบมองคนตรงหน้าที่อยู่ไม่สุขเหมือนเด็กๆ เสื้อตัวเล็กที่สุดของเขามันก็ยังใหญ่ไปนิดสำหรับโทนี่ แต่กางเกงยังพอดี...แล้วสตีฟก็คิดขึ้นมาได้ กางเกงเขามันไม่เคยพอดีกับใครเลย...นอกจากธอร์คนเดียว…บางทีมันอาจจะเป็นเพราะกางเกงเป็นขอบยางยืดก็ได้

                กลิ่นของสตูว์อบอวลไปทั่วบ้านหลังเล็กๆ โทนี่ที่(ในที่สุดก็)นั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบทำจมูกฟุดฟิด มันช่างหอมน่ารับประทานเหลือเกิน(สำหรับคนที่ไม่ได้กินอะไรเต็มที่มานาน)

 

               

 

                แล้วมื้อเย็นก็ผ่านไป...โทนี่นอนเอกขเนกอยู่บนโซฟาดูละครโทรทัศน์ราวกับเป็นบ้านของตัวเอง ในขณะที่เจ้าของบ้านตัวจริงก็ยืนล้างจานอยู่ในครัว...

                สักพักหนึ่งอะไรบางอย่างก็เข้ามาบดบังรายการทีวี...มันคือแก้วนมที่ถูกอุ่นจนร้อนที่เขาไม่ได้ดื่มมันเมื่อก่อนหน้านี้...สตีฟกำลังยื่นมันมาให้เขา

                “ไม่เอาน่า ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่เหมือนนายสักหน่อย” โทนี่บ่นอุบอิบแต่ก็จำใจรับมาแล้วเปลี่ยนจากท่านอนเป็นนั่งเพื่อให้สตีฟเข้ามานั่งได้ โทนี่ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกอึดอัดอยู่ลึกๆในใจ เพราะพ่อคุณโรเจอร์เล่นไม่ยอมพูดอะไรมาตั้งแต่อยู่ในครัวทำสตูว์ กินข้าวก็ไม่พูด จนถึงตอนนี้...

                “ไม่คิดจะพูดอะไรบ้างเลยหรือไงกัน” โทนี่โวยวายขึ้นมา แต่ก็พบว่าสตีฟยังคงนั่งเงียบ ดูโทรทัศน์จิบนมอุ่น จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าไอ้หมอนี่มันเป็นมนุษย์นมหรือไงกันนะ

                “อยากให้ผมพูดอะไรล่ะ” สตีฟถามขึ้นเสียงเรียบๆ ก่อนจะหันหน้ามามองโทนี่ เล่นเอาคนโวยวายเงียบกริบไปเลย...เมื่อคิดๆดูมันก็จริง เขาต้องการให้สตีฟ โรเจอร์พูดอะไรกันแน่...ตัวเขาเองก็ไม่ใช่จะสนิทกับพ่อกัปตันทีมฟุตบอลนี่มากถึงขั้นบ่นให้ฟังได้เหมือนบรูซ หรือทะเลาะกันได้ไม่เลือกเวลาแบบโลกิ ไม่ใช่ญาติที่จะนั่งคุยกันเรื่องครอบครัว...โทนี่เริ่มสงสัยขึ้นมาว่าสมองส่วนไหนสั่งให้เขาพูดแบบนั้นกัน

                “ถ้าไม่ดื่มตอนนี้มันจะเย็นก่อนนะ” สตีฟทักเมื่อเห็นโทนี่ถือแก้วมาแต่ไม่ยอมดื่มมันสักที

                “รู้แล้วน่า” แล้วโทนี่ สตาร์กก็ยกแก้วดิ่มมันเข้าไปรวดเดียว

                “เลิกเซ้าซี้เรื่องกินนมได้หรือยัง ?” เขาหันไปถามสตีฟ...ที่ตอนนี้เหมืนจะพยายามกลั้นรอยยิ้มสุดกำลัง แล้วสตีฟก็คว้าแก้วในมือเขาไปก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปยังห้องครัว พร้อมกับทิ้งท้ายเอาไว้ว่า

                “เช็ดปากด้วยก็ดีนะ...ตอนนี้คุณดูเหมือนเด็กห้าขวบเลย” นั่นทำให้คนถูกทักรีบยกแขนมาเช็ดปากอย่างรวดเร็ว...หมดกันภาพลักษณ์ผู้ใหญ่

 

 

 

                เมื่อสตีฟกลับมาอีกครั้ง เขาก็มาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล และเมื่อหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟา เขาก็คว้ามือของโทนี่มาดูใกล้ๆ แล้วขมวดคิ้วเพราะรอยแผลบนมือนั้น

                “คุณไปทำอะไรมา ? ”      

                “เกี่ยวอะไรกับนาย” โทนี่ตอบก่อนจะสะบัดมือกลับมา...ไอ้การกระทำแปลกๆของสตีฟมันทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจมันเริ่มเต้นเร็วขึ้นกว่าปกติ...โทนี่คิดว่าควรจะให้จาร์วิสตรวจร่างกายบางแล้ว

                “ไม่เกี่ยวหรอก แต่ผมเห็นแล้วทนไม่ได้ สรุปแล้วไปทำอะไรมากัน ต่อยกำแพงทับแผลเดิมที่ใกล้จะหาย ? หรือโดนอะไรบาด ?” สตีฟพูดต่อก่อนจะดึงมือนั่นกลับมาอีกแล้วเปิดกล่องยา เพื่อทำแผล...ตอนนี้เขาพยายามรักษามาดให้นิ่งที่สุดแม้ว่าในใจมันแทบจะระเบิด...เขาจะไม่แปลกใจเลยถ้าตอนนี้หัวใจเขามันออกมาหล่นตุบอยู่ข้างนอกเพราะเต้นแรงเกินไป…ประโยคของบรูซที่โรงพยาบาลวันนั้นมันดังขึ้นหลอกหลอนเขาอีกครั้ง

 

 

 

                “คุณออกมาอยู่ที่โรงเรียนกี่วันแล้วกัน” เมื่อเห็นโทนี่ไม่ยอมพูดเรื่องแผลที่มือ สตีฟจึงเริ่มคำถามต่อไประหว่างที่พันผ้าพันแผลสีขาวที่มือข้างขวา แล้วติดปลาสเตอร์แผ่นใหญ่ลงบนท่อนแขน

                “ประมาณห้า” โทนี่ตอบ ก่อนที่จะหดแขนขวากลับไป แล้วแขนซ้ายก็ถูกดึงไปต่อ

                “นอนที่โรงเรียนมาตลอดเลย ?” สตีฟถามต่อพลางมองแขนซ้ายที่สภาพก็ดูไม่ต่างกันมากนัก บางทีโทนี่อาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับการจัดการอารมณ์ตัวเองมากกว่าที่เขาคิด

                “ใช่...จนวันนี้” แม้จะเป็นคำพูดที่ดูธรรมดา แต่มันกลับทำให้หัวใจของคนที่กำลังทำแผลเต้นแรงขึ้น

                “งั้นคุณก็ควรขอบคุณผม...งั้นสิ ?”  สตีฟพูดแหย่อีกฝ่ายไปเล็กน้อย โทนี่กระตุกปากแล้วก้มหน้างุด พูดขมุบขมิบอะไรบางอย่าง...หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาระหว่างทั้งคู่ขึ้นอีก จนเมื่อถึงเวลาตามปกติที่เขาจะปิดทีวี (ประหยัดค่าไฟน่ะ) เขาจึงเอ่ยปาก(กึ่งๆ)ไล่โทนี่ให้ไปนอน ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาจะได้นั่งวาดรูปตามปกติด้วยนั่นล่ะ โทนี่เองก็โวยวายอยู่หน่อยๆ แต่ก็เดินตามสตีฟขึ้นไปชั้นสอง...   

               

 

 

 

                “ใช้ห้องผมไปก่อนก็แล้วกัน” สตีฟพูดว่าแบบนี้

                “แล้วนายไปนอนไหนกัน” ถึงโทนี่ สตาร์กจะนิสัยเสียแค่ไหนแต่เท่าที่เขาเดินซอกแซกทั่วบ้านเมื่อตอนเย็นก็ทำให้เห็นว่าบ้านหลังนี้คงจะมีห้องนอนแค่สองห้อง ถ้าเขานอนห้องสตีฟก็หมายความว่าเจ้าของห้องต้องย้ายไปนอนที่อื่น

                “ผมหาที่นอนได้ก็แล้วกันน่า”

                “ตอนนี้ผมจะเข้าไปทำงานแล้ว คุณเองก็รีบๆไปพักเถอะ” สตีฟพูดก่อนจะสะบัดมือไล่โทนี่ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจเลยสักนิด แถมยังทำท่าจะตามมาอีก...

                “ห้องนี้ห้ามเข้า เข้าใจคำว่าพื้นที่ส่วนตัวนะ” สตีฟพูดเพียงแค่นั้น โทนี่ก็ยอมถอยไปแต่โดยดี...แล้วสตีฟก็เดินเข้าไปในห้องข้างๆที่เขามักจะล็อกเอาไว้เสมอ โดยเฉพาะเวลาที่มีแขก...

 

 

                คืนนั้นสตีฟแทบข่มตานอนหลับไปลง เขาไม่กล้าไปนอนห้องตัวเอง ไม่กล้าไปนอนบนพื้นห้องตัวเองที่ที่มีใครอีกคนนอนหลับอยู่ ขนาดเขามานอนบนโซฟาชั้นล่างแล้วนะ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจไปนั่งวาดรูปเหมือนเดิมเผื่อว่าอาจจะง่วงมากขึ้นก็เป็นได้ แต่สุดท้ายเขาก็วาดอะไรไม่ออกแม้แต่เส้นๆเดียว สุดท้ายแล้วสตีฟก็ตัดสินใจย่องเข้าไปในห้องตัวเอง

                หัวใจเขาเต้นโครมครามเมื่อมือค่อยๆบิดลูกบิดประตู  เขากลั้นหายใจขณะที่ค่อยๆผลักมันเข้าไป จากนั้นสตีฟก็ค่อยๆย่างเท้าเข้าไปอย่างเงียบเชียบ...โทนี่ สตาร์กกำลังหลับอยู่บนเตียงของเขา ใต้ผ้าห่มเขา ในชุดของเขา ขนาดกลิ่นยังเป็นของเขาเลย

                สตีฟย่องออกไปจากห้องด้วยความเร็วแสงก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระดาษ กระดานและดินสอในมือของเขา แล้วสตีฟก็นั่งลงบนพื้นเพื่อให้ระดับสายตาพอดีกับคนที่หลับอยู่บนเตียง แล้วเริ่มวาดภาพ...

หลายภาพผ่านไปพร้อมกับเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบๆถึงตีหนึ่ง สตีฟ โรเจอร์อ้าปากหาววอดๆ เขาคิดว่าภาพนี้จะเป็นภาพสุดท้ายแล้วสำหรับวันนี้พร้อมกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ...สตีฟคิดว่าบางทีเขาควรจะยอมรับมันดู...เรื่องที่บรูซบอกเขา...เขาชอบโทนี่ สตาร์ก...แล้วเขาก็ยิ้มกว้างกับรูปที่เพิ่งเสร็จ

...ภาพของโทนี่ สตาร์กที่กำลังหลับบนเตียง ใบหน้าดูผ่อนคลาย และนอนปากเผยอจนน้ำลายไหล...

 

*****************************************************************************

@TZ'sTZ  พอลองอ่านดีๆแล้วมันเหมือนจริงๆด้วยแฮะ...ขอแต่งงาน

@outwit  ขอบคุณมากครับ

@DiamondD'st  ผมว่าน่าจะเก้าโลกเลยนะ

@RollingInMySoul  ตอนต่อไปมาแล้วนะขอรับ

@panrawin  ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ

@ttt  เรื่องร้องไห้นี่ไม่แน่ใจเหมือนกันนะเนี่ย (ชักอยากเขียน)

@sesaneen  เป็นคู่ที่เหมาะกันจริงๆนั่นล่ะครับ

 

ย้ากกกกกกกก รีบๆมาต่อเน้ออออ
กำลังสนุกเลยอ่าาา
ถ้าไม่มาต่อนี่มีขาดใจตายแน่นอน ฮรึก
สองคู่นี้น่าร้ากกก ถึงจะกัดกันตลอดเวลาแต่ก็ห่วงกันลึกๆ

#6 By GwA on 2014-04-08 12:51

;v;,,,สวัสดีค่าแฮ่พอดีเราชอบฟิคนี้จะรอตอนต่อเรื่อยน่ะค่ะ/ถึงบางทีจะไม่ได้เมนท์นะคะ;e; /แต่เราตามทุกตอนเลยค่ะ
พอดีเราชอบฟิคและแอบรอตอนต่อลงจนเผลออยากวาดไปน่ะค่ะก็เลยขออนุญาติจขบ.วาดแฟนอาร์ตจากฟิคของจขบ.นะคะฮืออ/เขาชอบมากเบย;p;,,,  FC
ขอแปะนะคะ
 https://pbs.twimg.com/media/BBUE1MMCQAAgPLQ.jpg:large  
><จะติดตามฟิคเรื่อยๆเลยนะคะแฮ่กกกกกกสู้ๆนะค่า♥♥♥

#5 By :_[fuijmoto]_: on 2013-01-24 01:32

อร้ายยยยยยย
สตีฟเขิลลลลลลลลลล //เขินตาม
โทนี่แอบซนนะเนี่ยย
ห้องแห่งความลับนั่น... มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆเลย โทนี่นอนได้น่ารักมากกกกกก
มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ระวังสตีฟจะอดใจไม่อยู่นะครัฟฟฟฟฟฟ
รอตอนต่อไปจ้า

#4 By RollingInMySoul on 2013-01-05 00:11

HPYค่า ป๋าโทนี่โมเอะมากเลย แต่ตอนจบมันชั่งฟินอะไรเช่นนี้confused smile cry

#3 By Apple Acid on 2013-01-02 18:20

สวัสดีปีใหม่ค่าาา อัพเอาฤกษ์เลยชิมิ อิอิ
ตอนนี้ปู่ป๋าน่ารักมาก >< ปู่ก็แบบแสนดี๋แสนดี ถึงแม่ป๋าจะออกเอาแต่ใจแต่ก็มีมุมที่เป็นเด็กละนะ

#2 By sesaneen (103.7.57.18|125.26.145.221) on 2013-01-02 14:09

อ๊ากกกกกกกกกกก/สวัสปีปีใหม่นะคะ มีความสุขตลอดปีตลอดไปค่าา♥3♥
เรากลับมาจากตจว.แล้วเจอฟิครับปใหม่นี่รู้สึกดีใจมากๆเลยค่ะ*ฟินหน้าบาน*
อ๊ายยยยยตอนนี้มีแต่ปู่ป๋าๆเต็มไปหมดเลยอยากบอกว่าฟินไม่ถูกเลยว่าฟินตรงไหนมากที่สุด^P^,,,,ปู่ฟิตมากเลยนะคะวาดแป๊ปเดียวได้หลายรูปเลยอยากเห็นป๋าตอนนอนมั่งจัง=p=แฮ่กก

#1 By :_[fuijmoto]_: on 2013-01-02 11:49