Fic Avengers : Avengers High School (7)

posted on 03 Nov 2012 19:30 by a100a100
ชีวิตมันเลวร้ายสิ้นดี เปิดเทอมเนี่ยจะมีทำไมกัน!!
อ้ากกกกกกก!!! ข้าขอสาปแช่งพวกเจ้า!!!
(อย่าสนใจไอ้ข้างบนเลย)
มาต่อกันเลยดีกว่าเนอะ บทนี้อาจจะทะแม่งๆไปหน่อย (มันก็ทะแม่งกับผมทุกตอนนี่นะ)
ทั้งบทมีแต่โทนี่ โทนี่ โทนี่ โทนี่ โทนี่ แล้วก็จาร์วิสอีกนิดหน่อย
ผมไม่แน่ใจว่าโทนี่เกลียดพ่อมากแค่ไหน อาจจะไม่ได้รู้สึกเท่าที่ควรนะครับ
ปล.ถ้าจะลงเรื่องสั้นๆของน้องพี่กับครอบครัวหรรษาแทรกจะมีใครว่ามั้ยนะ ?
*****************************************************************************
Avengers High School
 
Rate : คงไม่เกิน PG-13 หรอก
  
Pairing : steve/tony  นอกนั้นคิดกันเอาเอง

                  ย้อนกลับมาสักหน่อย ในเวลาเย็นก่อนที่โลกิจะถูกส่งเข้าโรงพยาบาล (ก่อนที่สตีฟจะนั่งสับสนด้วย) โทนี่ สตาร์คถูกบุพการีที่เขาเคารพรักมาก(กกกกกกกกกก) มารับตัวกลับบ้านไปทันทีในตอนเย็น หลังจากที่ไอ้ดำตาเดียวโทรศัพท์ไปหาพ่อของเขา...โฮเวิร์ด สตาร์ค...ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่นามสตาร์คอินดัสทรี ผู้มีรายได้ทะลุเลยแปดหลัก อาศัยอยู่ในตึกส่วนตัวที่สูงเสียดฟ้าใจกลางเมือง (รูปทรงเหมือนต้นคริสมาสต์ที่มีอักษรคำว่าสตาร์กติดอยู่) ที่ใช้ระบบคอมพิวเตอร์ของโฮวาร์ดควบคุมทั้งหมด

 

                  โทนี่นั่งหน้าบึ้งอยู่เบาะหลัง ก้มหน้าก้มตาสไลด์มือถือรุ่นล่าสุดเล่นไปมาอย่างหงุดหงิด ไม่สนใจที่โฮวาร์ดบ่นเลยสักนิด (ถ้าพูดกันตามความจริงคือโทนี่แอบใส่หูฟังเอาไว้โยซ่อนสายไว้ด้านหลังใบหู แล้วก็เปิดเพลงร็อคชนิดทำลายโสตประสาทการฟังจนกลบเสียงบ่นพ่อจนหมดนั่นล่ะ) ส่วนโฮวาร์ดที่นั่งเบาะข้างคนขับรถพอเห็นท่าทีของลูกชายเขาก็เลิกบ่นแล้วก็หันไปโทรศัพท์เพื่อติดต่อธุรกิจของเขาต่อ...โทนี่ค่อนข้างเกลียดพฤติกรรมแบบนี้ของพ่ออยู่เอาการ...ตั้งแต่เด็กแล้ว พ่อก็บอกว่าติดงานๆๆๆๆๆๆๆๆๆ(เติมเข้าไปอีกสักล้านตัวก็แล้วกัน) เพราะแบบนี้ไงแม่ถึงทิ้ง...ถึงความจริงแล้วจะแค่เก็บของแล้วกลับไปอยู่บ้านตายายเท่านั้นเอง

               

                พอกลับไปถึงในชั้นบนสุดของตึกสตาร์ค โทนี่ก็กระทืบเท้าเดินขึ้นไปยังห้องตัวเองที่เป็นชั้นลอย (เสริมเข้าไปหลังจากสร้างตึกเสร็จ) โยนกระเป๋าเป้ไปทางซ้าย แล้วก็ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนเตียงนุ่มๆ แบบไม่กลัวหน้ากระแทกหรือหายใจไม่ออกตาย เขานอนอยู่ท่านั้นได้นานพอสมควรจน...

                “คุณโทนี่ครับ คุณสตาร์คเรียกลงไปข้างล่างครับ” พ่อบ้านที่ทำงานกับครบครัวสตาร์คเอ่ยขึ้นหลังจากเปิดประตูห้อง

                “ถ้าจะคุยกันเรื่องที่ฉันโดนชก ฉันจะไม่ลงไปเด็ดขาด ต่อให้เขาเอาคนมาลากฉันลงไปก็ตาม” แล้วโทนี่ก็ฝังหน้าลงไปในที่นอนอีกครั้ง ส่วนพ่อบ้านก็ต้องเดินลงบันไดไปเพื่อบอกคำพูดนี้ให้กับโฮวาร์ด...

 

 

                โทนี่เงยหน้าขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะควักเอามือถือในกระเป๋าออกมา เขาค่อนข้างจะภูมิใจกับมันเอามากเลย ในเมื่อเขาเขียนโปรแกรมทั้งหมดด้วยตัวเองนี่ ว่าแล้วโทนี่ก็เปิดเครื่อง ตามปกติแล้วเขาจะไม่เปิดมือถือเวลาอยู่โรงเรียนเพราะว่า

                “สายัณสวัสดิ์ครับ วันนี้อุณหูมิ...” เสียงทักทายแสนสุภาพ สำเนียงอังกฤษดังขึ้น

                “พอๆ จาร์วิส ฉันกำลังเซ็ง ไม่อยากฟังรายงานสภาพอากาศหรืออะไรบ้าบอตอนนี้หรอกนะ” โทนี่พูดขัดจาร์วิสสุดยอดโปรแกรม(น่าจะที่สุดในโลกด้วย)ที่เขาเขียนขึ้นมาแล้วเอามาลงไว้ในมือถือตัวเอง ที่มีความสามารถในการวิเคราะห์ข้อมูลจนสามารถพูดคุยโต้ตอบกับเขาได้อย่างสบายๆ

               

 

                “จากการประมวลผลแล้ว ผมคิดว่าอาจจะเกิดจากฮอร์โมนของเจ้านายที่ยังไม่สมดุลเพราะร่างกายอยู่ในช่วงวัยรุ่นจึงทำให้....” แล้วจาร์วิสก็โดนขัดขึ้นอีกครั้ง

                “เลิกวิเคราะห์มั่วซั่วได้แล้ว มันไม่เกี่ยวกับฮอร์โมนหรอกน่า ฉันแค่อยากให้แกหุบปากแล้วฟังฉันบ่นก่อนก็พอ”

                “ครับเจ้านาย” แล้วโทนี่ก็บ่นน้ำไหลไฟดับ...อาจจะดูแปลกๆ...แต่ให้มือถือ (จาร์วิส) ฟัง โดยเฉพาะเรื่องที่นิกไม่ยอมลงโทษเขาตามที่เขาขอ แต่กลับเรียกโฮวาร์ดมาแทน...นั่นมันเลวร้ายกว่าการถูกใช้ไปล้างห้องน้ำทั้งโรงเรียนอีก แย่ยิ่งกว่าตอนถูกต่อยหรือแย่มากกว่าอะไรก็ตามที่เขาคิดว่าแย่ที่สุด เพราะต้องมาฟังพ่อบ่นนี่ไง...ถึงตอนนี้จะยังไม่เริ่มก็เถอะ

 

 

                 จนกระทั่งมีเสียงเดินขึ้นบันไดมาเขาจึงรีบปิดมือถือ (จาร์วิส) อย่างรวดเร็ว...คนที่เดินขึ้นมาคือ      โฮวาร์ด สตาร์ก คนที่โทนี่ไม่อยากจะเจอมากที่สุดตอนนี้ (หรือความจริงคือทุกวินาทีที่เขามีชีวิตอยู่) เขาจึงล้มตัวนอนคว่ำหน้าลงกับเตียงนิ่งๆ ในขณะที่โฮวาร์ดเปิดประตูเข้ามา

               

                “โทนี่” โฮวาร์ดเรียกลูกชาย ด้วยเสียง (ที่พยายามอย่างมากที่จะให้) นุ่มนวล แต่โทนี่ก็ยังนอนนิ่ง เป็นการบอกว่าผมจะไม่ลุกขึ้นมานั่งฟังพ่อบ่นเด็ดขาด

                “โทนี่” เสียงของโฮวาร์ดแข็งขึ้นอีกหน่อย แต่ลูกชายของเขาก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนท่า โฮวาร์ดจึงตัดสินใจพูดออกไป เพราะรู้ว่ายังไงมันก็ต้องได้ยิน

                “รู้มั้ย วันนี้ลูกทำให้พ่อผิดหวังมาก การที่ลูกชายคนเดียวของสตาร์กถูกผู้อำนวยการเรียกไปอบรม เพราะว่าเกิดการใช้ความรุนแรงภายในโรงเรียน มันสามารถออกข่าวหน้าหนึ่งได้และอาจจะส่งผลเสียต่อธุรกิจของบริษัทสตาร์กที่ลูกจะต้องมารับช่วงต่อได้” โฮวาร์ดหยุดไป พร้อมกับอะไรบางอย่างในใจของโทนี่ที่ขาดลงไปอีกหนึ่งเส้น

 

 

                “ทำไมลูกถึงได้มีปัญหากับคนอื่นๆตลอด โทนี่ รู้มั้ยเวลาที่พ่อมองสมุดรายงานผลการเรียนแล้วตรงช่องพฤติกรรมถูกเขียนไว้ว่าค่อนข้างแย่เสมอ มันทำให้พ่อรู้สึกว่าพ่อเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง” พอถึงตรงนี้      โฮวาร์ดก็หยุดไปอีก ในขณะที่โทนี่บ่นอุบอิบ

                “ก็ไม่ได้เรื่องจริงๆนี่” แต่โฮวาร์ดก็พยายามจะไม่สนใจ

                “พ่อไม่รู้หรอกนะว่าลูกคิดอะไร ถึงได้ก่อเรื่องเป็นประจำ ทำไมลูกถึงไม่เป็นเด็กดีเหมือนแฮมเมอร์ เขาทั้งฉลาดแล้วก็นิสัยดี ไม่เห็นผลงานเขาหรือ สิ่งประดิษฐ์ที่เพิ่งคิดค้นนั่นทำเงินแล้วก็ชื่อเสียงให้เขาและครอบครัว หรือไม่ไอแวนที่ช่วยพ่อเขาทำงานไปแล้...”

                “พ่อก็แบบนี้ทุกที! เอะอะก็พูดว่าอย่างให้ผมเอาอย่างคนโน้นคนนี้!” โทนี่ตวาดสวนโฮวาร์ด ตอนนี้เขาลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วประจัญหน้ากับพ่อของเขา

                “ก็เพราะลูกเป็นแบบนี้ไง! พ่อถึงได้บอ...”

                “ผมก็เป็นผม! ทำไมถึงชอบเอาผมไปเทียบกับคนอื่นๆ พ่อไม่เคยคิดเลยใช่มั้ยว่าผมมีความสามารถ! มากกว่าสองคนนั้นอีก!” โทนี่ลุกขึ้นมายืนแล้วตะโกนใส่โฮวาร์ด ด้วยสีหน้าเจ็บปวดที่ทำให้โฮวาร์ดเริ่มตกใจ...ลูกชายเขาไม่เคยทำหน้าแบบนี้มาก่อน...

 

 

                “ฟังพ่อก่อนนะโท...”

                “วันๆพ่อก็สนแต่งานของพ่อ! เพราะแบบนี้ไงแม่ถึงทิ้งพ่อ! รู้แบบนี้ผมน่าจะไปอยู่กับแม่มากกว่าอยู่กับพ่อ! อย่างน้อยแม่ก็ยังสนใจฟังผมมากกว่าพ่อ! ผมไม่น่าเกิดมาเป็นลูกพ่อบ้าๆแบบนี้เลย!”  

                 “แอนโทนี่ เอ็ดวาร์ด สตาร์ก!!” ไม่บ่อยนักที่โฮวาร์ดจะเรียกชื่อเต็มๆ มันบ่งบอกว่าเขาโกรธจัด    โฮวาร์ดไม่ชอบให้ใครพูดถึงมาเรียมากนัก (มันเหมือนจี้ใจดำเขานั่นล่ะ)

                “พ่อขอกักบริเวณแก! สามเดือน ตั้งแต่นี้ไปเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนแกต้องกลับบ้านทันที! แล้วมาอยู่ในห้องนี้! งดของว่างและยึดคอมพิวเตอร์! รวมถึงวันนี้งดข้าวเย็น!”  หน้าของโฮวาร์ดแดงก่ำ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกไปจากห้องแล้วกระแทกประตู ส่วนโทนี่ก็ร้องอย่างบ้าคลั่งในห้อง อาละวาดจนข้าวของกระจุยกระจาย พังไปหลายอย่าง โทนี่ สตาร์กพยายามจะเปิดประตู แต่ก็เปิดออกไม่ได้ เพราะโฮวาร์ดสั่งจากคอมพิวเตอร์ให้ล็อกเอาไว้

                “อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!” โทนี่ร้องอย่างบ้าคลั่ง...ก่อนจะตามด้วยเสียงโครมครามอีกรอบ

 

 

 

                ตอนนี้เสียงโครมครามเงียบหายไป โทนี่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง รอบตัวมีแต่เศษซากของสิ่งของที่เขาขว้าง ทุบ เตะ ต่อยหรืออะไรก็ตามที่มันทำให้เขาได้ใช้กำลัง ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มือสองข้างชุ่มไปด้วยเลือดมากขนาดไหนก็ไม่รู้ บาดแผลฟกช้ำและรอยถลอกเจ็บหรือเปล่าเขาก็ไม่รู้ เขาเจ็บใจมากกว่า ปกติแล้วพ่อมักจะเข้ามาห้ามแต่ครั้งนี้ไม่ทำ...โทนี่นึกโกรธและโทษโฮวาร์ดอยู่ในใจ ‘พ่ออะไรไม่สนใจลูกบ้างเลย’  

 

 

                แล้วเขาก็นึกถึงสิ่งที่โลกิเคยเล่าให้ฟัง...ว่าโลกิเคยหนีออกจากบ้าน ชนิดหายไปแบบไร้ร่องรอยประมาณอาทิตย์กว่าๆ ทำให้คนที่บ้านเป็นห่วงมาก...แล้วโทนี่ก็ตัดสินใจ เก็บข้าวของที่จำเป็นใส่เป้ เอาขนมที่ซุกซ่อนไว้ในห้องออกมายัดใส่เป้ ตำราเรียนและสมุดโน้ตที่จำเป็นก็ยัดมันลงไป เมื่อเก็บของที่คิดว่าจำเป็นเสร็จโทนี่ก็หันมาทำแผลที่มืออย่างลวกๆโดยการเอาผ้าเช็ดหน้ามามัดเอาไว้ หันไปดูนาฬิกา แล้วก็เปิดมือถือ

                “จาร์วิส เจาะระบบนี่ให้หมด แล้วเช็กดูด้วยว่าพ่อเข้านอนหรือยัง แล้วมีใครอยู่ข้างนอกอีกมั้ย” โทนี่ค่อนข้างมั่นใจทีเดียวว่า  จาร์วิสของเขามันดีกว่าระบบคอมพิวเตอร์ของพ่อร้อยเท่า...

                “ตอนนี้โฮวาร์ดอยู่ในห้องนอนครับเจ้านาย ส่วนพ่อบ้านก็กลับไปแล้วครับ”

                “ต่อไปเปิดประตูนี่ ฉันจะหนีออกจากบ้าน” ไม่นานนักประตูที่ถูกล็อกด้วยโปรแกรมของโฮวาร์ดก็ถูกปลดออก

                “เจ้านายครับ ผมเกรงว่าถ้าออกไปทางประตูตามปกติจะเจอยามและอาจจะถูกกักตัวเอาไว้ทำให้การหนีไม่ประสบผลสำเร็จนะครับ ถ้าจะไปผมขอแนะนำทางหนีไฟทางด้านหลัง ไม่มียามเฝ้าแน่นอนครับเจ้านาย”

                “เจ๋งเลยจาร์วิส ” โทนี่พูดก่อนจะยิ้มกริ่ม แล้วค่อยๆย่องออกไป...

 

 

 

                โทนี่ สตาร์กหนีอกมาจากตึกอันเป็นบ้านของเขาได้สำเร็จ เจ้าตัวมีแผนการจะไปพักอยู่ที่โรงแรมหรูสักที่ในเมืองจนกว่าพ่อจะตามหา แต่แล้วแผนการทั้งหมดก็พังลงอย่างรวดเร็วเมื่อพนักงานสาวสวยบอกกับเขาว่า

                “ขอโทษนะคะ แต่บัตรนี้ถูกระงับการใช้งานแล้วค่ะ” และมันก็ไม่น่าจะพังไปมากกว่านี้ถ้าหากบัตรอื่นๆที่เขาพกติดตัวไม่เจอกับประโยคเดียวกัน...ใช้เวลาไม่นานนักโทนี่ก็ถูกโยนอกนอกโรงแรมโดยผู้ชายตัวโตๆสองคน ข้อหาก่อกวนการทำงานและเกะกะลูกค้าคนอื่นๆ

 

 

                “ให้ตายสิ หมอนั่น! กล้าดียังไงระงับบัตรฉัน” โทนี่บ่นเบาๆระหว่างที่เดินแบบเป้ไปตามถนนยามค่ำคืนในเมือง แล้วโทนี่ก็รู้สึกได้ว่าอากาศข้างนอกมันหนาวกว่าที่เขาคิดไว้ แถมรถก็ไม่ค่อยวิ่งเต็มถนนเหมือนตอนกลางวัน ตอนนี้ก็ดึกพอสมควรแล้ว ไอ้การจะหาแท็กซี่สักคันมันก็เลยกลายเป็นเรื่องยาก(โคตรๆ) ส่วนเรื่องรถประจำทางแบบที่บรูซนั่งก็ไม่ต้องพูดถึงเลย ความจริงถึงจะมีเขาก็ไปไม่เป็นอยู่ดี

                “แล้วแบบนี้จะไปที่ไหนดีเนี่ย” แล้วโทนี่ก็นึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่โลกิเคยเล่า...เจ้าตัวเคยไปแอบอยู่ในโรงเรียนประมาณสามวันเพื่อใช้ห้องแลปฯ ไม่มีใครจับได้...

                “จาร์วิส ตรวจสอบเส้นทางไปโรงเรียนให้หน่อย”

                “ครับเจ้านาย”

 

TBC.

***************************************************************************

@sesaneen  ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ เรื่องทีมบาสอาจจะได้เห็น แต่จะเข้าด้วยวิธีไหนนั้นรอกันต่อไปครับ

@TZ'sTZ  อ๊ะ...จิ้นกันไปเสียแล้ว...ตอนนี้ผมก็ว่ากัปตันเหมือนสาวน้อยจริงๆนะ ขอบคุณที่รอนะขอรับ

@MarryJan  ในฐานะที่เรารู้จักกันมานานนะ แกเอาผ้ามาเช็ดน้ำลยแกซะ!! ถ้าไม่คิดมากก็ไม่ใช่แคปน่ะสิ (ฮา)

@*Nice#  ผมควรจะลงมือมาแต่งบรูซธอร์จริงๆดีมั้ยนะ (ล้อเล่นนะครับ) เรื่องนี้จิ้นได้จริงๆครับ ตามอัธยาศัย

@ ttt  นิดไม่โหดนะครับแต่เหี้ยม (ฮา) เรื่องโทนี่ต้องรอดูกันต่อไปว่าจะจีบยากมั้ย

@jade  ขอบคุณที่รอแล้วก็อ่านรวดเดียวนะครับ

 

 

โทนี่ หนีออกจากบ้านจะไปบ้านใครกันembarrassed open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#4 By Apple Acid on 2012-11-10 23:34

ว้า แห้วแฮะ นึกว่าจะให้ตรวจสอบเส้นทางไปบ้านแคป หุหุ
โลกิเหมือนเป็นไอดอลของโทนี่ไปเลยตอนนี้
ความจริงไม่ต้องตามโลกิหมดก็ได้นะโทนี่ เริ่มด้วยการปรับเปลี่ยนเส้นทางจากแลปของโรงเรียนไปบ้านแคปซะ /มันวกกลับมาเรื่องก่า!
โฮวาร์ด คุณควรที่จะต้องไปศึกษาวิธีพูดกับเด็กซะใหม่นะคะ แบบนี้มันทำร้ายจิตใจเด็กกันชัดๆ!!   กอดปลอบโทนี่
ถึงโทนี่จะดื้อจริงก็เถอะนะ ฮา การเรียกร้องความรักจากเด็กดื้อ 

#3 By TZ'sTZ (103.7.57.18|115.67.134.208) on 2012-11-08 16:15

sad smile โถ โทนี่น่าสงสารจริงๆพ่อก็ไม่เข้าใจ
แต่ว่าใครจะปลอบใจคุณหนูโทนี่เนี่ย

#2 By PPG (103.7.57.18|171.99.166.21) on 2012-11-07 14:41

โทนี่กลายเป็นเด็กหนีออกจากบ้านซะละ กลายเป็นโดดเดี่ยวผู้น่ารักไปซะละ
จาร์วิสก็คงความเทพไม่เปลี่ยน น่ารักที่สุด ชอบจาร์วิสอ่า ><
ปล.ไรเตอร์เปิดเทอมละหรอ คงจะยุ่งน่าดูเนอะ สู้ๆนะค่ะ ติดตามอยู่เสมอจ้า ^0^

#1 By sesaneen (103.7.57.18|125.26.145.163) on 2012-11-03 20:40